Η Παναγία η Εικονίστρια στην Αγία Άννα Βόλου

 

Αντίγραφο της θαυματουργού Εικόνος της Παναγίας Εικονίστριας, Πολιούχου Σκιάθου, απέκτησε ο Ιερός Ναός της Αγίας Άννης Βόλου.

Ο Ναός της Αγίας Άννης αποτελεί παρεκκλήσιο της Ενορίας των Αγίων Αναργύρων και βρίσκεται στην συμβολή των οδών Ζαλόγγου και Ναυαρίνου (Είσοδος επί της οδού Ναυπλίου). Εγκαινιάστηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. κ. Ιγνάτιο τον Ιούνιο του 2016, και φέτος αριθμεί πέντε έτη λειτουργίας του. Λειτουργεί κάθε Κυριακή και τις μεγάλες Εορτές.

Μια οικογένεια η οποία ευλαβείται πολύ την Παναγία την Εικονίστρια και επισκέπτεται το νησί Της, εκπλήρωσε τον διακαή της πόθο, να αφιερώσει ένα αντίγραφο της Παναγίας μας στον Ναό της Αγίας Άννης, ώστε να τιμάται και στον Βόλο η πολιούχος μας και στην όμορη Ιερά Μητρόπολη.

Το αντίγραφο ιστόρησε ο Σκιαθίτης Εικονογράφος-Καθ. Βυζ. Μουσικής και Υπ. Διδ. Θεολογίας Κωνσταντίνος Κουτούμπας. Είναι ζωγραφισμένη στις φυσικές της διαστάσεις,  σε φυσικό ξύλο, με την τεχνική της αυγοτέμπερας. Για την αποτύπωση της επίχρυσης σκαλιστής θήκης και του διάλιθου χρυσωμένου πουκαμισιού που φέρει η πρωτότυπη Ιερά Εικόνα χρησιμοποιήθηκαν φύλλα χρυσού στα οποία έγινε εγχάρακτο το σκάλισμα, με προσθήκη λίθων και επιχρωματισμών όπου κρίθηκε απαραίτητο.

Την Μεγάλη Δευτέρα, μετά το πέρας της Ακολουθίας του Νυμφίου, ο  εφημέριος ενθρόνισε το Αντίγραφο της Παναγίας της Εικονίστριας στο Προσκυνητάρι της.

Φέτος θα εορταστεί για πρώτη φορά η Εύρεση της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας της Εικονίστριας, από τον Ιερό Ναό Αγίας Άννης. Ως γνωστόν η Εύρεση της Εικονίστριας εορτάζεται στην Σκιάθο την πρώτη Κυριακή μετά την 1^η  Ιουλίου, ως κινητή εορτή (Την εορτή αυτή καθιέρωσαν ο μακαριστός παπά-Γιώργης Ρήγας και ο αείμνηστος Αλέξανδρος Μωραϊτίδης, το 1924, σαν δεύτερη εορτή της Ι. Εικόνος, ώστε να συμμετέχουν και οι παλιννοστούντες Σκιαθίτες ναυτικοί). Ο Ναός των Αγίων Αναργύρων θα ανακοινώσει πρόγραμμα, σύμφωνα με το οποίο στις 4 Ιουλίου θα λάβει χώρα πανηγυρική Θεία Λειτουργία με αρτοκλασία, εις τιμήν της Θεομήτορος.

Όσοι Σκιαθίτες ζουν στον Βόλο ή επισκέπτονται την πόλη, μπορούν να προσκυνήσουν και το αντίγραφο της Παναγίας μας.

 

 

Η λειτουργική παράδοση στο έργο του Αλεξάνδρου Μωραϊτίδη

 Κων. Κουτούμπα, Η λειτουργική παράδοση στο έργο του Αλεξάνδρου Μωραϊτίδη.

Νέα έκδοση από την Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος και το Ιερό Προσκύνημα Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου.

Το Ιερό Προσκύνημα Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου Ν. Προκοπίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, εξέδωσε την μεταπτυχιακή μελέτη «Η λειτουργική παράδοση στο έργο του Αλεξάνδρου Μωραϊτίδη», του κ. Κωνσταντίνου Κουτούμπα, Πρωτοψάλτου του Ι. Ναού Τριών Ιεραρχών Σκιάθου, Θεολόγου, Αγιογράφου και Καθηγητού της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ι. Μητροπόλεως Χαλκίδος.

            Το βιβλίο προλογίζει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων κ. Χρυσόστομος.

             Σε αυτό παρουσιάζεται η προσωπικότητα του Αλεξάνδρου Μωραϊτίδη, μέσα από την βιογραφία του και αποσπάσματα από τα έργα του, σε σύνδεση με την ζώσα λατρευτική παράδοση της Σκιάθου.

Στο οπισθόφυλλο παρατίθεται απόσπασμα από το προλόγισμα του Καθηγητού Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., κ. Παναγιώτη Σκαλτσή, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει: «Το βιβλίο παρουσιάζει την προσωπικότητα και την λειτουργική σκέψη του Αλεξάνδρου Μωραϊτίδη, προβάλλει την εορτολογική μας παράδοση μέσα από τα κείμενα του, αναδεικνύει τα λειτουργικά έθιμα της Σκιάθου, όπως αυτά τα περιγράφει ο Μωραϊτίδης, και κάνει γνωστό σε όλους μας το υμνογραφικό του έργου. Άλλωστε συνόμιλος και συναθλητής στα γράμματα με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, είναι ταυτισμένος με την ιστορία, την παράδοση, τις πνευματικές αναζητήσεις και τα πολιτισμικά δρώμενα της Σκιάθου, της νήσου των Κολλυβάδων. Με βιώματα ορθόδοξα και εμπειρίες μέσα από την αγιολογική και λειτουργική παράδοση της Σκιάθου αναδείχτηκε ως μια προσωπικότητα που εμπνέει μέχρι και σήμερα το άρωμα του εν Χριστώ ανθρώπου, του φωτισμένου εργάτη της συγγραφικής τέχνης και του πνευματικού δημιουργού του οποίου το έργο λειτουργεί ως παρακαταθήκη στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε. Ζυμωμένος με τα έθιμα, τα εορτολόγια γεγονότα, τις παραδόσεις του τόπου και τον τρόπο της εκκλησιαστικής ζωής που του δίδαξε η Ενορία, δεν ήταν δυνατόν να μην αποτυπώσει τα βιώματά του αυτά στον έντυπο λόγο που μας παρέδωσε. Από την άποψη αυτή ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης έγινε και είναι δάσκαλος του λαού μας, σηματωρός και κήρυκας μηνυμάτων και προτύπων που στηρίζουν και καθοδηγούν τον σύγχρονο άνθρωπο και κυρίως την νεολαία μας που αναζητά αυτά τα πρότυπα για να προχωρήσει».

Διατίθεται στο Ιερό Προσκύνημα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου στο Νέο Προκόπι, τηλ: 22270-41209, 41275, 41462 καθώς και από το Βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος “το Αρχονταρίκι των βιβλιοφίλων” τηλ. 2221079217 e-mail: bibimc@otenet.gr

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΥΔΡΑΙΟΣ

 Η Συναξαριακή Εικόνα του Αγίου, δια χειρός Κωνσταντίνου Κουτούμπα.

Στην Λιτή του Καθολικού της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Σκιάθου, αποθησαυρίζεται η Εικόνα του Αγίου Νεομάρτυρος Κωνσταντίνου του Υδραίου, ο οποίος μαρτύρησε στις 14 Νοεμβρίου του 1800, στην Ρόδο. Οι θεοφόροι εκείνοι Πατέρες και Κτίτορες της Μονής, οι επονομαζόμενοι Κολλυβάδες, τιμούσαν ιδιαίτερα τις μορφές των Νεομαρτύρων, όσων δηλαδή ομολόγησαν με σθένος την Ορθόδοξη Πίστη κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και εν τέλει μαρτύρησαν. 

Εξέχοντα ρόλο στην ανάδειξη των Αγίων αυτών έλαβαν οι Όσιοι Νικόδημος ο Αγιορείτης και Μακάριος ο Νοταράς, οι οποίοι αφενός συγκέντρωσαν τα συναξάριά τους, εκδίδοντας αυτά σε μεμονωμένες εκδόσεις ή Συλλογές (βλέπε Συναξαριστής, Νέον Μαρτυρολόγιον, Νέον Λειμωνάριον) αλλά και συγγράφοντας Ασματικές Ακολουθίες, ώστε να τιμάται η μνήμη τους κατά τόπους.

Η Σκιάθος φέρει την ιδιαίτερη ευλογία να κατέχει την κνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος Κωνσταντίνου του Υδραίου, την οποία δώρισε μετά την Επανάσταση ο Λάζαρος Κουντουριώτης, ως αντίδωρο στις όσες θυσίες προσέφερε η Ιερά Μονή στον Αγώνα, σε υλικά αγαθά αλλά και περιθάλποντας τους Ολύμπιους οπλαρχηγούς, κατά τα προεπαναστατικά κινήματα, ήδη από το 1807.  

Η εικόνα του Αγίου Νεομάρτυρος Κωνσταντίνου διανθίζεται από  δώδεκα συναξαριακές απεικονίσεις, πέριξ τη μορφής του Αγίου, ο οποίος κραδαίνει τον τίμιο Σταυρό μαζί με δάφνες, τα σύμβολα της νίκης. Η απεικονίσεις αυτές στηρίζονται στο Συναξάριο του Αγίου αλλά και σε προγενέστερο παλαιό Εικόνισμά του, και αναφέρονται στα μαρτύριά του και στα θαυμαστά που συνέβησαν. Ωστόσο, περιλαμβάνεται στην δωδέκατη απεικόνιση, το μοναδικό γεγονός για την Σκιάθο, το γεγονός της Ελεύσεως του λειψάνου του.  

Ο Άγιος Κωνσταντίνος καταγόταν από την Ύδρα, από χριστιανική φτωχή οικογένεια. Χάριν βιοπορισμού κατέφυγε σε έναν θείο του στην Ρόδο, όπου ξεκίνησε να εργάζεται στο κατάστημά του. Όταν γνωρίστηκε με τον Οθωμανό Αγά του νησιού, έγιναν φίλοι, και ο Αγάς τον οδήγησε σιγά σιγά στο παλάτι του. 

Θαμπωμένος από τα πλούτη και την τρυφηλή ζωή που ζούσε ο Αγάς, εγκατέλειψε τον Χριστιανισμό και αλλαξοπίστησε. Για ένα διάστημα ζούσε και αυτός ως αγαρηνός. Οι τύψεις όμως τον έλουζαν, και τα παιδικά του βιώματα επέστρεφαν ως ερινύες. Ζητώντας το έλεος του Θεού, κατέφευγε από μοναστήρι σε μοναστήρι,ζητώντας συγχώρεση και άδεια για να παρουσιαστεί στις Αρχές και να ομολογήσει ότι είναι Χριστιανός, με σκοπό το Μαρτύριο. Κανείς όμως δεν του έδινε την άδεια, με τον φόβο μήπως πέσει σε φοβερώτερη αμαρτία και, μπροστά στα μαρτύρια, αρνηθεί για δεύτερη φορά τον Χριστό, και γίνει περιγέλαστος.

 Δραπετεύει στην Κωνσταντινούπολη όπου ζητά την ευλογία του οικουμενικού Πατριάρχη, και από εκεί, αποστέλλεται στο Άγιον Όρος, όπου γνωρίζεται με μεγάλες πνευματικές φυσιογνωμίες, όπως με τον Όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. Κείρεται Μοναχός στην Ιερά Μονή Ιβήρων και από εκεί αναχωρεί έχοντας αποσπάσει την ευλογία του πνευματικού του, μετά από επιμονή και υπομονή, και μαζί και τις προσευχές των συνασκητών του για την Ρόδο, προσβλέποντας μόνο στο Μαρτύριο.

Ο Άγιος παρουσιάζεται με την μοναχική ενδυμασία ενώπιον του Πασά στην Ρόδο, ομολογώντας με παρρησία τον Χριστό. Ο Πασάς δεν τον αναγνωρίζει, βλέποντας δε την φρενήρη υπομονή του τον παραδίδει στον όχλο και κατόπιν τον φυλακίζει ως τρελό, ελπίζοντας ότι ο Κωνσταντίνος θα συνέλθει από την "αφροσύνη" του.

Ο Άγιος χλευάζεται από του Αγαρηνού όχλου, τίπτεται, ξέεται με μεταλλικές ράβδους και ξυλοκοπείται βάναυσα.

Ο Άγιος σιδηροδέσμιος οδηγείται στην φυλακή, στο Κάστρο των Ιπποτών της Ρόδου, ανάμεσα σε άλλους κακοποιούς και φυλακισμένους.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος, δεμένος από τα πέλματα στο φοβερό τουμπρούκι, υφίσταται το μαρτύριο των εξομοτών, και ξυλοκοπείται με μανία στα πέλματα, όπου χάνει όλα του τα νύχια των ποδιών.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος προσεύχεται αιμόφυρτος στην φυλακή. Εκεί τον επισκέπτεται ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός,  ο οποίος τον ενισχύει και του θεραπεύει τις πληγές στα πόδια και τα πέλματα.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος ενισχύεται ακόμη περισσότερο στο μαρτύριο, κοινωνώντας συχνά των Αχράντων Μυστηρίων, κρυφά στην φυλακή.

Κατά το μεγάλο διάστημα που ο Άγιος παρέμεινε στην φυλακή, συνέβη και ένα θαυμαστό γεγονός. Βρέθηκαν συγκρατούμενοί του δύο Ρόδιοι κληρικοί και πέντε λαϊκοί χριστιανοί, οι οποίοι συκοφαντήθηκαν από φθόνο στον Αγά. Στο ίδιο κελί βρέθηκαν και οθωμανοί φυλακισμένοι, οι οποίοι υπήρξαν μάρτυρες του θαύματος. Το βράδυ, ο Άγιος προσεύχονταν θερμά μαζί με τους άλλους διωκόμενους χριστιανούς κρατουμένους. Τότε, ένα εκτυφλωτικό φως περιέλουσε την φυλακή, τόσο ισχυρό που οι οθωμανοί κρατούμενοι τα έχασαν, αποτυφλωμένοι, ενώ τα δεσμά τους, σαν από αόρατο χέρι, λύθηκαν και έπεσαν κάτω.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος παρουσιάζεται για δεύτερη φορά στον Αγά, όπου ομολογεί με παρρησία τον Χριστό, επιδεικνύοντας τα θεραπευμένα και υγιή πόδια του. Ο Αγάς απορώντας πως ζει ακόμη μέσα στο μπουντρούμι, τον φυλακίζει εκ νέου.

Ο Άγιος προσδωκούσε να φτάσει όσο πιο γρήγορα μπορούσε στο μαρτύριο. Μια ημέρα, για να του κάμψει το ηθικό, διέταξε ο Αγάς να τον βγάλουν στο περίβολο, όπου θα έπρεπε να μεταφέρει με τα χέρια μια μεγάλη στοίβα από πέτρες, στον καυτό ήλιο. Ο Άγιος Κωνσταντίνος το θεώρησε ως ευκαιρία και άρχισε να τρέχει, προφασιζόμενος ότι δραπετεύει. Τότε τον άδραξε ένας στρατιώτης, που τον χτύπησε ανηλεώς με το σπαθί του, γεμίζοντάς τον πληγές. Ωστόσο ο Αγάς δεν τον θανάτωσε, φοβούμενος μην συκοφαντηθεί από τους χριστιανούς της Ύδρας στην Υψηλή Πύλη.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος απαγχονίζεται μέσα στην φυλακή, από δύο στρατιώτες.Το σώμα του παρέλαβαν μετά από τρεις ημέρες οι χριστιανοί της Ρόδου, και το ενταφίασαν με τιμή.

Η μητέρα του Αγίου κατορθώνει και μετακομίζει τα Ιερά λείψανα του αγίου υιού της, που ευωδίαζαν, από την Ρόδο στην Ύδρα.

 Αναπαρίσταται συμβολικά η παράδοση του Ιερού λειψάνου της κνήμης του Αγίου Κωνσταντίνου από τον Λάζαρο Κουντουριώτη, στην Μονή του Ευαγγελισμού, στην Σκιάθο. Οι Πατέρες της Μονής με τον τότε ηγούμενο Αλύπιο, υποδέχονται στο πρόπυλο το Ιερό Λείψανο του Νεομάρτυρος.

Διά χειρός Κωνσταντίνου Κουτούμπα.

Ο ΟΣΙΟΣ ΔΑΝΙΗΛ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

 Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ ὁ Κατουνακιώτης, ὁ Σμυρναῖος, διὰ χειρὸς Κων. Κουτούμπα. 

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΟΣΙΟΥ ΔΑΝΙΗΛ

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τὸν τοῦ Ἄθω πατέρα καὶ τῆς Σμύρνης τὸ βλάστημα,

τὸν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντα, Δανιὴλ τὸν πανθαύμαστον,

ὑμνήσωμεν ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς, 

ἀλείπτην Ἀνδρονίκου μοναχοῦ,

οἰκουμένης πληθὺς πᾶσα τῶν ὀρθοδόξων,

κραυγάζοντες ὁμοφρόνως,

Δόξα τῷ σὲ ἁγιάσαντι, 

δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι,

Δόξα τῷ τῆς ἐρήμου ἄνθος τερπνόν, σὲ ἀναδείξαντι.

Ο ΟΣΙΟΣ ΔΑΝΙΗΛ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ (1844-1929) ΚΑΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗΣ (1851-1929) – ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ

του Κωνσταντίνου Κουτούμπα

Ημέρα χαράς η σημερινή για τον Αγιορειτικό Μοναχισμό, τον φιλαγιορειτικό κόσμο και εν γένει  το πλήρωμα των Ορθοδόξων καθώς, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε την Αγιοκατάταξη τριών μεγάλων μορφών του νεώτερου εν Αγίω Όρει μοναχισμού, του Γέροντος Ιωσήφ του ησυχαστού και των ασκητών  Εφραίμ του Κατουνακιώτου και Δανιήλ του Κατουνακιώτου.

Την Αγιοκατάταξή τους είχε προαναγγείλει ο Παναγιώτατος Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, τον Οκτώβριο του ΄19, κατά την επίσκεψή του στο Άγιον Όρος.

Από τους τρεις, ο Όσιος πλέον της Εκκλησίας μας Δανιήλ Κατουνακιώτης, συνδέεται με το νησί μας και συγκεκριμένα με τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη.

Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1844, από ευλαβή πολύτεκνη οικογένεια. Ήταν απόφοιτος της Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρνης. Φίλος της ασκήσεως και της προσευχής, εξέφρασε στον πνευματικό του την επιθυμία να γίνει μοναχός. Με την προτροπή και του Οσίου Αρσενίου της Πάρου, μετέβη στο Άγιον Όρος, όπου εκάρη μοναχός στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, η οποία κατοικούνταν ακόμη από ελληνική συνοδεία. Στην ίδια μονή είχε καρεί μεγαλόσχημος μοναχός και ο σκιαθίτης Ιερομόναχος Διονύσιος Επιφανίου «ὁ Γέρων», υιός του λογίου Επιφανίου Δημητριάδη, Διδασκάλου του Γένους[1]. Ο ηγούμενος του Αγίου Παντελεήμονος εκτίμησε τα χαρίσματά του νέου μοναχού Δανιήλ και τον τοποθέτησε γραμματέα της Μονής.

Δυστυχώς όμως ο Όσιος Δανιήλ βρέθηκε μέσα στην δύνη του ρωσσικού επεκτατισμού στο Άγιον Όρος, όταν, η ελληνική συνοδεία του Αγίου Παντελεήμονος σταδιακά απομονώθηκε από τον εσμό των ρώσσων μοναχών που κατέφθαναν εκεί, και εν τέλει μετά από φιλονικίες μαζί τους απομακρύνθηκε από την Μονή.

Την περίοδο αυτή το Άγιον Όρος ταλαιπωρούταν από την ρωσική επεκτατική πολιτική, που ενισχυόταν από το φαινόμενο του Εθνικισμού. Ρώσοι μοναχοί κατέφθαναν στο Όρος καθημερινά και διεκδικούσαν να καταλάβουν όσο το δυνατόν περισσότερα μοναστήρια και σκήτες στην κυριαρχία τους. Η αθρόα προσέλευση των Ρώσων στην χερσόνησο του Άθω θορυβούσε ιδιαίτερα τους Έλληνες πατέρες καθώς οι πρώτοι αποκτούσαν αριθμητική υπεροχή σε όσα υποστατικά επενοικίαζαν. Ο Μωραϊτίδης κατά την επίσκεψή του στον Άθωνα, εντοπίζει αυτή την κατάσταση και την στηλιτεύει. Ωστόσο σε σχετική σημείωσή του αναφέρει ότι οι Ρώσοι πατέρες, ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν και ενάρετοι, έπεφταν πολλές φορές  θύματα της προπαγάνδας: ‘‘…περὶ ἐγκαταστάσεως τῶν Ρώσων ἐν Ἄθωνι ἐγράψαμεν μὲ κάποιαν λεπτομέρειαν ὄχι διὰ νὰ ἐγγίσωμεν τοὺς ἀγαθοὺς ὁμοθρήσκους μας, οἵτινες φυλάττουσιν εὐλαβῶς τὰς βυζαντινάς μας ἃς παρέλαβον παραδόσεις, ἀλλὰ διὰ νὰ ἀποκαλύψωμεν τὴν πονηρίαν τῶν διαφόρων πανσλαβιστικῶν ἑταιρειῶν, ὧν γίνονται θύματα οἱ ἁπλοϊκοὶ καὶ εὐλαβέστατοι μοναχοί.’’[2]

            Το σχέδιό τους ήταν πολύ απλό. Αρχικά παρουσιαζόταν ένας μοναχός ο οποίος νοίκιαζε ένα υποστατικό μιας μονής, συνήθως των μονών οι οποίες είχαν ανεξόφλητα χρέη και που έπρεπε να είναι ελαστικές προς τους χρεώστες τους. Κοντά σε αυτόν άρχισαν να συγκεντρώνονται και άλλοι ομοεθνείς του, και ο αριθμός τους γρήγορα εκτοξευόταν, παρά τις συμφωνίες που είχαν υπογράψει, καθώς με ‘‘τὴν προστασίαν τῶν μεγάλων ἐννοοῦσι νὰ παραβαίνωσι τὰς συμφωνίας’’[3].

Με προσποιητή αγαθωσύνη κατάφερναν να αθετούν τις υποσχέσεις τους, γκρεμίζοντας τα παλιές εγκαταστάσεις και χτίζοντας μεγαλύτερες με σκοπό να καλύψουν τις ανάγκες όλο και περισσοτέρων μοναχών. ‘‘Οἱ Ρῶσοι ὅμως ἐν τῇ γνωστῇ ἀκακίᾳ των κατορθώνουσι νὰ παραβαίνωσι τὰς συμφωνίας, διὰ νυκτὸς ἀνεγείροντες θόλους ὡραίους. Προσθέτοντες δὲ συνεχῶς νέα κτίρια περὶ τὸ παλαιὸν καὶ ἐγείροντες περίβολον πέριξ, καθιστῶσι τὰ κελλία ταῦτα εὐρυχώρους ἐξοχικὰς ἐπαύλεις’’[4].

            Με αυτό τον τρόπο και εξασκόντας την πειθώ κατάφεραν να κυριαρχήσουν και στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονος. Αφού κατέλαβαν όλα τα κτήρια και τελευταία και το Καθολικό, εξοβελίσαν την ελληνική αδελφότητα της μονής, που μόνο ένα μικρό μέρος της παρέμεινε μαζί τους. Στη Βατοπεδινή Σκήτη του Αγίου Ανδρέα και την Παντοκρατορινή του Προφήτη Ηλία, οι Ρώσοι μοναχοί ήταν πολλαπλάσιοι της ελληνικής αδελφότητας της μονής, πράγμα που προξενούσε ιδιαίτερη ανησυχία. Τότε ‘‘Αἱ ἑλληνικαὶ μοναὶ ἀπεφάσισαν νὰ μὴ ἐνοικιάζωσι πλέον εἰς Ρώσους τὰ κελλία, μὴ θελγόμενοι πλέον οὔτε ἀπὸ τὴν ὑποκρισίαν των, οὔτε ἀπὸ τὰ δῶρά των, οὔτε ἀπὸ τὸ βαρὺ ἐνοίκιόν των. Προσπαθοῦσι δὲ νὰ εὕρωσι τρόπον νὰ σωθῶσι καὶ ἀπὸ τὰς ὑπαρχούσας μυρίας δυσκολίας, αἵτινες γεννῶνται ἐξ αἰτίας των εἰς αὐτοὺς καθ᾿  ἑκάστην’’[5].

Ο Δανιήλ συκοφαντήθηκε ως  υπαίτιος και τιμωρήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με οριστική απομάκρυνση από το Όρος. Θα επιστρέψει στον Άθωνα μετά τη επικύρωση της εκλογής του Ρώσσου ηγουμένου Μακαρίου, αλλά όχι στην Μονή της μετανοίας του.

Θα βρεθεί στην Μονή Βατοπαιδίου, όπου θα θεραπευθεί θαυματουργικά από  χρόνιο κολικό νεφρού, και από εκεί θα αναχωρήσει για την έρημο του Αγίου Όρους και τα θαυμαστά Κατουνάκια.

Η Σκήτη των Δανιηλαίων, όπως σώζεται σε φωτογραφία της έκδοσης του γ΄ τόμου των ταξιδιωτικών του Μωραϊτίδη. 

Η Σκήτη των Δανιηλαίων σήμερα.

 Ο Όσιος Δανιήλ  εγκαταστάθηκε στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους το 1881, ιδρύοντας το ησυχαστήριο της αδελφότητος των Δανιηλαίων. Εκεί ασκήθηκε με πολλή κόπο και μόχθο για την πνευματική προκοπή των μοναχών, των υποτακτικών του αλλά και των πνευματικών του παιδιών, καλλιεργώντας τις χέρσες ψυχές με την Φιλοκαλία, που την είχε αποστηθίσει. Μάλιστα, παρέδωσε στην συνοδεία του το εργόχειρο της εικονογραφίας, όπου ασκείται μέχρι και σήμερα.

  Ο Μωραϊτίδης συνδέθηκε με τον γέροντα από την πρώτη κιόλας περιοδεία του στο Άγιον Όρος.

Στου Βορηά τα κύματα, θα πει για τον γέροντα Δανιήλ τα εξής: ‘‘Ὅταν βγῆκα στὰ Καρούλια – Κατουνάκια, ἐνόμισα ὅτι ἔφθασα εἰς τὸν Θεόν. Ἀλλ᾿ ὅταν συνωμίλησα μετὰ τοῦ γέροντος Δανιήλ εἶπον: Τώρα εἶδον πόσον μακράν εἶμαι ἀπὸ τὸν Θεόν’’[6].

Η γνωριμία του με τον γέροντα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην προσήλωσή του στο μοναστικό ιδεώδες, διατηρούσε δε αλληλογραφία με τον Όσιο Δανιήλ, καθ᾿ όλη την υπόλοιπη ζωή του. Το αρχείο των επιστολών αυτών βρέθηκε στα χέρια του αείμνηστου καθηγητού Ιωάννη Φραγκούλα, του ιστορικού της Σκιάθου, το οποίο δυστυχώς κάηκε μαζί με το σπίτι του τον Αύγουστο του 1944, όταν οι Γερμανοί πυρπόλησαν το χωριό της Σκιάθου σε αντίποινα. Σώζονται ωστόσο επιστολές στην Σκήτη των Δανιηλαίων.

Η παρουσία του Όσίου Δανιήλ στην βιωτή του Μωραϊτίδη συνδέεται με την τρίτη και τελευταία συγγραφική του περίοδο. Αν ο Βλάσης Γαβριηλίδης χαρακτήρισε την πρώτη του συγγραφική περίοδο «κοσμική, θορυβώδη καὶ γελῶσα», και αν μας επιτραπεί να χαρακτηρίσουμε την δεύτερη περίοδο μεστή και ώριμη, η τρίτη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πλέον ασκητική, ευωδιάζουσα καρπούς προσευχής και μελέτης.

Τον Ιούλιο του 1907, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης επισκέφτηκε ως ειδικός απεσταλμένος της δημοσιογραφικής εφημερίδας Αθήναι, το Μέγα Σπήλαιο. Την τρίτη μέρα παραπάτησε και έπεσε χτυπώντας άσχημα. Μεταφέρθηκε τραυματισμένος στην Αθήνα, όπου νοσηλεύτηκε στον Ευαγγελισμό, έχοντας κατάγματα στο χέρι και το πόδι. Μετά από τρεις μήνες νοσηλεία και με την ιδιαίτερη φροντίδα των θεραπόντων ιατρών, συνήλθε. Σταμάτησε όμως να ασχολείται με την κοσμική συγγραφή. Ο ίδιος αισθανόταν τύψεις και κατά κάποιο τρόπο θεώρησε βασική αιτία του ατυχήματος την ολιγοπιστία του, κατά παραχώρηση της κυρίας Θεοτόκου, επειδή  του ήρθε ‘‘ἀστραπιαῖος λογισμὸς ἀπιστίας’’, όταν είδε την εικόνα της Παναγίας της Μεγαλοσπηλαιώτισσας, που θεωρείται έργο του Αποστόλου Λουκά, όπως εξομολογήθηκε στον Όσιο Δανιήλ. Την εξομολόγηση του παθήματός του διέσωσε ο καθηγητής Ιωάννης Φραγκούλας, από απαντητική επιστολή του γέροντος Δανιήλ, γραμμένη την Πρωτοχρονιά του 1908.[7]

Ο γέροντας δεν αποδέχθηκε ως αιτία του ατυχήματος την ολιγοπιστία του, τονίζοντας ότι η Θεοτόκος γνωρίζει την πίστη και την ευλάβεια αλλά και τον πόλεμο του λογισμού, τον οποίο όπως όλοι οι άνθρωποι, δέχτηκε αλλά πολέμησε αμέσως. Ωστόσο τον συμβούλεψε να σταματήσει ‘‘διαμπάξ’’ να ασχολείται με τη δημοσιογραφία και τη διηγηματογραφία, ως ακατάλληλη ‘‘διὰ τὸν πνευματικὸν βίον’’ του, παροτρύνοντάς τον να περιορισθεί στη συγγραφή θρησκευτικών άρθρων, απαλλαγμένων ‘‘τῶν κοσμικῶν φρονημάτων’’[8].

Το πάθημά του αυτό ήταν η αφορμή να στραφεί προς τον εσωτερικό του κόσμο και τη θρησκευτική συγγραφή, μεταφράζοντας και ερμηνεύοντας Πατερικά έργα, συνθέτοντας ύμνους και τροπάρια. Ο λογοτέχνης Μωραϊτίδης εξαφανίζεται από το προσκήνιο για τουλάχιστον δέκα χρόνια, έως ότου τον ανασύρει ο δημοσιογράφος Στέφανος Δάφνης, ο οποίος τον προτρέπει να συγκεντρώσει τα μέχρι τότε εσκορπισμένα σε περιοδικά και εφημερίδες πονήματά του, διηγήματα και ταξιδιωτικές περιγραφές, και να τα εκδώσει σε αυτοτελείς τόμους.

Σύμφωνα με μια προφορική παράδοση, που σώζεται μέχρι στις μέρες μας στο νησί του, ο Μωραϊτίδης εξέφρασε στον γέροντα Δανιήλ, νέος ακόμη, την βαθειά επιθυμία του να γίνει μοναχός. Τότε ο γέροντας Δανιήλ του προανήγγειλε τον θάνατό του, 40 ημέρες μετά την κουρά του σε μοναχό. Η ίδια παράδοση αποδίδει την αργοπορία του Μωραϊτίδη σε αυτή ακριβώς την πρόρρηση.

Μετά την μοναχική κουρά και τον θάνατο της γυναίκας του, ο Μωραϊτίδης επέστρεψε στη Σκιάθο τον Ιούνιο του 1929 διατηρώντας τον ίδιο πόθο, να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο Θεό ως μοναχός και να εκπληρώσει το όνειρο της ζωής του.

Η επιθυμία του εκπληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους. Είχε προηγηθεί η σεπτή κοίμηση του Οσίου Δανιήλ, ανήμερα των Γενεθλίων της Θεοτόκου, στις 8 Σεπτεμβρίου. Στις 16 Σεπτεμβρίου, ο Αλέξανδρος εκάρη μοναχός με το όνομα Ανδρόνικος, στον Ιερό Ναό Τριών Ιεραρχών Σκιάθου, από τον Μητροπολίτη Χαλκίδος Γρηγόριο Πλειαθό. Η παρέκβαση αυτή από την τάξη της Εκκλησίας που δεν προβλέπει την κουρά σε ενοριακό Ναό αλλά σε μοναστήρι δεν μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά από το ότι ο σοφός επίσκοπος διείδε ότι στο πρόσωπο του Μωραϊτίδη επαληθεύονταν τα λόγια του θεοδόχου Συμεών, ‘‘Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, Δέσποτα....’’[9]. Η ένδυση του μοναχικού σχήματος υπήρξε ο σκοπός αλλά και το τέλος της ασκητικής ζωής για τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, και τώρα αυτός ο σκοπός εκπληρωνόταν.  Σαράντα μέρες όμως μετά την κουρά του, το πρωί της 25^ης Οκτωβρίου, ο μοναχός Ανδρόνικος μετέβη στην επουράνιο βασιλεία, έχοντας συμπληρώσει σαράντα μέρες μοναχικής ζωής, όπως ακριβώς του προείπε ο προορατικός Όσιος Δανιήλ[10].

ΠΗΓΕΣ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

-Αλ. Μωραϊτίδη, Με του Βορηά τα κύματα ταξείδια, περιγραφαί, εντυπώσεις, Άγιον Όρος, Σειρά Γ’, εκδ. «Ιω. Ν. Σιδέρη», εν Αθήναις 1924

-Γρηγορίου (Ιερομ.) Γέροντος Ι. Ησυχαστηρίου Δανιηλαίων, Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης(1846-1929) – Ο σοφός και διακριτικός αγιορείτης Γέροντας, περιοδικό Πεμπτουσία(Πολιτισμός – Επιστήμες – Θρησκεία), εκδ. «Κέντρον Ελληνικού και Ορθοδόξου Πολιτισμού»,  τεύχος 13, Δεκέμβριος 2003 - Μάρτιος 2004.
-Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων Αγιορειτών του εικοστού αιώνος, εκδ. «Μυγδονία».

-Κων. Κουτούμπα, (υπό δημ.) Η Λειτουργική παράδοση στο έργο του Αλεξάνδρου Μωραϊτίδη.

-Ι. Φραγκούλα, Αλ. Μωραϊτίδης, ο άνθρωπος – ο λογοτέχνης, εκδ. «Ιωλκός», Αθήνα 1982.

-Π.Β. Πάσχου, Θυσία Αινέσεως – κείμενα πνευματικών προβληματισμών και προσεγγίσεων, εκδ. «Αστήρ», Αθήναι 1978.

ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ:

-https://el.wikipedia.org/wiki/Γέροντας_Δανιήλ_Κατουνακιώτης_ο_Σμυρναίος#cite_note-27e7d4e7779125287916dd4e2d495b6ea9a17fa9-1

-  https://www.pemptousia.gr/2019/10/osios-daniil-katounakiotis/

- https://poimin.gr/geron-daniil-katoynakiotis-1929-2019/

-https://fanarion.blogspot.com/2020/03/blog-post_72.html?m=1&fbclid=IwAR2gCwS88WtwplsfG0ep01HVG1Y-GAp_Pdj2PiYdstDKZGU-h-vRgRjLshQ

---

[1] . Η εις μεγαλόσχημον μοναχόν κουρά του Διονυσίου καθώς και η εις ιερομόναχον χειροτονία του συνέβησαν προ του 1836. Βλ. και Παν. Επιφανιάδη, Ο Γέροντας Διονύσιος, ιστορική μελέτη, Αθήνα 1983, σσ.71-72.  

[2] . Αλ. Μωραϊτίδη, Με του Βορηά τα κύματα ταξείδια, περιγραφαί, εντυπώσεις, Άγιον Όρος, Σειρά Γ’, εκδ. «Ιω. Ν. Σιδέρη», εν Αθήναις 1924, σ. 173,  υποσ. 1.

[3] . Όπ. π., σ. 172.

[4] . Όπ. π., σ. 173.

[5] . Όπ. π.

[6] . Γρηγορίου (Ιερομ.) Γέροντος Ι. Ησυχαστηρίου Δανιηλαίων, Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης(1846-1929) – Ο σοφός και διακριτικός αγιορείτης Γέροντας, περιοδικό Πεμπτουσία(Πολιτισμός – Επιστήμες – Θρησκεία), εκδ. «Κέντρον Ελληνικού και Ορθοδόξου Πολιτισμού»,  τεύχος 13, Δεκέμβριος 2003 - Μάρτιος 2004, σσ. 104-105.

[7] . . Ι. Φραγκούλα, Αλ. Μωραϊτίδης, ο άνθρωπος – ο λογοτέχνης, εκδ. «Ιωλκός», Αθήνα 1982, σσ. 28-29.

[8] . Όπ. π., σ.  29. Βιογραφικά στοιχεία για τον Αλ. Μωραϊτίδη βλ. και Π.Β. Πάσχου, Θυσία Αινέσεως – κείμενα πνευματικών προβληματισμών και προσεγγίσεων, εκδ. «Αστήρ», Αθήναι 1978, σσ. 154-155.

[9] . Λκ 2, 29.

[10] . Κ. Κουτούμπα, (υπό δημ.), Η Λειτουργική Παράδοση στο έργο του Αλεξάνδρου Μωραϊτίδη.

Από την Αγρυπνία της Μεταμορφώσεως, στο Χριστό, στο Κάστρο

(Συμψάλλοντας με τον Άρχοντα Υμνωδό της Μ.Χ.Ε. Γεώργιο Χατζηχρόνογλου)

Είθισται τα τελευταία χρόνια, με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, τα νεόκοπα Ειδησεογραφικά πρακτορεία Εκκλησιαστικών Ειδήσεων, να αφιερώνουν τις σελίδες τους σε πανηγύρεις και εορτές Ναών, Μονών και Μητροπόλεων, ανά την επικράτεια, τονίζοντας μάλιστα τους λειτουργούς, ιδίως εάν πρόκειται για αρχιερατική χοροστασία ή συλλείτουργο, καθώς επίσης να αφιερώνουν χρόνο στο γενόμενο κήρυγμα.

Ωστόσο, λιγότερο ή καθόλου δεν δίδεται ειδικό βάρος στους συλλειτουργούς Ιεροψάλτες, οι οποίοι με τον γενικό εκκλησιαστικό όρο "ψάλλοντες'' ή ''κοπιῶντες", μνημονεύονται σε κάθε ιερουργία. Ας μην ξεχνούμε ότι και οι ψάλτες αντιπροσωπεύουν τον λαό, το πλήρωμα της Εκκλησίας, του οποίου την μελωδία εκτελούν, ως άριστα εκπαιδευμένοι και μυημένοι στην αρχέγονη αυτή τέχνη της πατρώας εκκλησιαστικής μουσικής, που αποτελεί συνέχεια και εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής μουσικής, υπηρετώντας την επί χρόνια με σεβασμό, μεράκι, θυσίες, ταλαιπωρία σωματική και με πνεύμα αυτοθυσίας, μη λογιζόμενοι τον κόπο και τον καιρό που αφιέρωσαν, ψυχή και σώματι.

Για αυτό και η ίδια η Εκκλησία μας έχει θεσπίσει τον τιμητικό θεσμό των οφφικίων, που πρώτη αποδίδει η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, σε ανθρώπους που όχι μόνο καλλιέργησαν το χάρισμα της ψαλμωδίας αλλά αγωνίστηκαν σε όλη τους τη ζωή για την διάδοση της μουσικής μας και την διάσωσή της από θύραθεν εξωτερικά στοιχεία, και εργάστηκαν κοπιωδώς ώστε να περάσει στις επόμενες γενιές η μουσική μας, αλώβητη.  

Μια τέτοια λοιπόν ευκαιρία και μεγάλη τιμή, έζησε και το φιλέορτο εκκλησίασμα των εξωκκλησίων στην Σκιάθο, κατά την ημέρα της Μεταμορφώσεως, όταν παρευρέθη ως επισκέπτης του νησιού, ο κ. Γεώργιος Επαμ. Χατζηχρόνογλου, ο οποίος είναι Άρχων Υμνωδός της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, και υπηρετεί ως Πρωτοψάλτης στον Ιερό Ναό Φανερωμένης Χολαργού, της Iεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Ο κ. Χατζηχρόνογλου, του οποίου το πλούσιο βιογραφικό θα παρουσιάσουμε παρακάτω, τίμησε το αναλόγιο του Χριστού στο Κάστρο, συμψάλλοντας με τον κ. Κωνσταντίνο Κουτούμπα, πρωτοψάλτη του Ι. Μ. Ν. Τριών Ιεραρχών Σκιάθου και τους μαθητές του, στο Εσπερινό της Εορτής της Μεταμορφώσεως, ευφραίνοντας με την μελωδικότητά του και την άριστη και βαθιά εκκλησιαστική ερμηνεία του το φιλέορτο εκκλησίασμα.

Ο κ. Γ. Χατζηχρόνογλου γεννήθηκε στη Θήβα το 1946. Από οικογενειακή παράδοση ασχολήθηκε με τη Βυζαντινή Εκκλησιαστική Μουσική και από το 1962 ψάλλει επίσημα σε διάφορους Ι. Ναούς. Είναι κάτοχος διπλώματος Βυζαντινής Μουσικής από το Ωδείο «Ρωμανός ο μελωδός» με βαθμό άριστα και Α´ βραβείο. Διδάσκαλοί του υπήρξαν οι Γεώργιος Σταμέλος, Κωνσταντίνος Πατριαρχέας, Κωνσταντίνος Κατσούλης και Μανώλης Χατζημάρκου. Διδάσκει Βυζαντινή Εκκλησιαστική Μουσική και παραδοσιακά τραγούδια σε τρία ανεγνωρισμένα Ωδεία. Ιδρυτής και χοράρχης της ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ, συνιδρυτής και χοράρχης επί σειράν ετών της πολυμελούς χορωδίας  ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ. 1992 – 2009 προσέφερε τις υπηρεσίες του αφιλοκερδώς ως παραγωγός μουσικών εκπομπών στο ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διευθύνων Σύμβουλος της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Μορφωτικό Μουσικολογικό Ίδρυμα». Κατά καιρούς υπήρξε διοικητικό στέλεχος ιεροψαλτικών συλλόγων αλλά και αιρετός νομαρχιακός σύμβουλος Βοιωτίας. Έχει διατελέσει μέλος Συνοδικών Επιτροπών της Εκκλησίας της Ελλάδος και επιτροπών του Υπουργείου Πολιτισμού. Ως μονωδός ή χοράρχης έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις στην ελληνική και ξένη ραδιοφωνία και τηλεόραση και σε εκλεκτούς πολιτιστικούς χώρους όπως το Παλλάς, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, η αίθουσα Παρνασσός, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Λυρική Σκηνή, το Ηρώδειο, το θέατρο των Δελφών, το θέατρο της μικρής Επιδαύρου, το Πανεπιστήμιο της Περούτζια, η όπερα της Φραγκφούρτης, Στουτγκάρδη, Κύπρος, Κωνσταντινούπολη, Τσεχία, Πολωνία, Βουλγαρία, Μόντρεαλ, Μαϊάμι, Πίτσμπουργκ κ.α. Εκτός από τις συνεργασίες του με καταξιωμένους ιεροψάλτες, έχει συνεργαστεί και με συνθέτες και μουσικούς έντεχνου και παραδοσιακού τραγουδιού όπως ο Γιάννης Μαρκόπουλος, Σταμάτης Κραουνάκης, Χρ. Αηδονίδης, Σοφ. Κολλητήρη, Νικος Σαραγούδας, Στάθης Κουκουλάρης, Χρ. Παπαδόπουλος και πολλοί άλλοι. Στο συγγραφικό του έργο συγκαταλέγονται Τα Προσόμοια, το πεντάτομο έργο Μαθήματα Βυζαντινής Εκλλησιαστικής Μουσικής και οι Δοξολογίες. Κυκλοφορούν αρκετά δικά του CD με βυζαντινούς ύμνους και δύο με παραδοσιακά τραγούδια. Συνέθεσε μουσικοθρησκευτικά Ορατόρια, μελοποίησε ποιήματα ελλήνων ποιητών και ωδές του Πινδάρου. Δικές του συνθέσεις αποτελούν τα Ανοιξαντάρια σε τρίτο ήχο, τα Αλληλουάρια των Αποστόλων, 30 Δοξολογίες σύντομες-αργοσύντομες (αι τερπναί ) δύο σειρές λειτουργικά κ.α. Τιμήθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, επί μακαριστού αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, με την ανώτατη διάκριση, τον χρυσούν σταυρό του Αποστόλου Παύλου. Του απενεμήθη το οφφίκιο του Άρχοντος Υμνωδού της Αγίας Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Γυμναστής στο επάγγελμα και πτυχιούχος φυσικοθεραπευτής, υπηρέτησε στη Μέση Εκπαίδευση ως καθηγητής φυσ. αγωγής  και κατόπιν αποσπάστηκε στο ΤΕΦΑΑ Αθηνών, όπου επί δεκαοκτώ έτη δίδαξε το γνωστικό αντικείμενο της προπονησιολογίας του στίβου  (για τις ανάγκες του οποίου συνέγραψε δύο πανεπιστημιακά βοηθήματα ) και κατόπιν μεταπήδησε στο μάθημα φιλοσοφία του αθλητισμού βοηθός του καθηγητού φιλοσοφίας dr. Γεωργίου Φαράντου. Συνταξιοδοτήθηκε ως Σχολικός Σύμβουλος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Ως νέος ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και επί σειράν ετών διακρίθηκε ως πρωταθλητής Ελλάδος και διεθνής αθλητής στο σκληρό αγώνισμα του δεκάθλου. Αργότερα προσέφερε τις υπηρεσίες του ως εθνικός προπονητής στίβου της Ελλάδος και ομοσπονδιακός προπονητής της Κύπρου. Από το 1992 ασχολείται αποκλειστικά με τη Βυζαντινή Εκκλησιαστική Μουσική, αλλά και με οτιδήποτε έχει σχέση γενικά με την ελληνική μουσική^[1].

Εδώ και 11 χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με την Βυζαντινή Εκκλησιαστική Μουσική και την μουσική παράδοση του λαού μας, την οποία πιστεύει ακράδαντα πως πρέπει να την ξαναπάρουν στα χέρια τους οι ψάλτες και να την διδάξουν, όπως γινόταν παλιά^[2].

---

[1] Πηγή: http://www.sholi.gr/byzantine_music/georgios-chatzichronoglou/

[2] Πηγή: https://www.ieropsaltis.com/psalt_Xatzixronoglou.htm