Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Ποίημα διὰ τὴν Ἄνοιξην


Ἔρως καὶ μέθη καὶ χαρὰ!
Ἰδοὺ τὸ σύμπαν καὶ ἡ φύσις˙
ὁ βίος σου πικρὸς περᾷ,
ἓν ἐξ αὐτῶν ἂν λησμονήσῃς.

Βλέπεις τὴν γῆν, τὸν οὐρανὸν,
ἐν μαγικῇ τινι ἑσπέρᾳ;
τὸ χρῶμα των τὸ γαλανὸν
μιᾷ φωνῇ σοι λέγει,  ἔρα.

Κόρην φαιδρὰν βλέπεις ἐκεῖ;
Τὸ μαῦρον ὄμμα της σοῦ κλείει˙
Γελᾷ δειλή, νέκταρ γλυκύ,
καὶ ὅλον αἴφνης σὲ μεθύει.

Καὶ ὅταν χείλη φθονητὰ
ὅλος ζωὴ φιλεῖς ἠρέμα,
ὅλ᾿᾿  ἡ ψυχή σου δὲν σκιρτᾷ,
ὡς μειδιᾷ τὸ λάμπον βλέμμα;

Ἔρως καὶ μέθη καὶ χαρά!
Ἰδοὺ τὸ σύμπαν καὶ ἡ φύσις˙
γελᾷ ὁ πίνων καῖ ἐρᾷ,
γέλα καὶ πίνε ν᾿  ἀγαπήσῃς.

              Ἀλ. Μωραϊτίδη